Bazen bir olayın, bir hareketin değerini nelerin olduğu değil, nelerin olmadığı belirler.
O olayda, o harekette olması gerekenler zaten oradadır. Asıl anlamı, orada olmayanlarda aramak gerekir.
Kıymetini bazen yokluklar artırır.
9 Kasım'dan bu yana Antalya, Birleşmiş Milletler İklim Konferansı'na, yani COP31'e ev sahipliği yapıyor.
Dünyanın dört bir yanından devlet temsilcileri, uluslararası kuruluşlar ve binlerce katılımcı Antalya'da.
Organizasyonun büyüklüğüne bakınca oldukça önemli bir etkinlik.
Ancak COP31'in en ciddi eleştirilerden birini sermaye yanlısı olduğu gerekçesiyle aldığını biliyoruz. Sponsorlarına bakınca bu eleştirinin neden yapıldığını anlamak da zor değil.
Buna karşılık COP'un düzenlendiği ülkelerde alternatif iklim zirveleri de gerçekleştiriliyor.
Antalya'da da öyle oldu.
14 Kasım Cumartesi günü, “Yaşamı Savunuyoruz” yürüyüşüyle birlikte Halkların İklim Zirvesi başladı.
Halkların İklim Zirvesi'ni ayrıca ele alacağım.
Bugün yürüyüşe odaklanalım.
Önce şu saptamayı yapalım:
Antalya'da bu tür eylemlere tanıklık eden pek çok kişinin ortak değerlendirmesi, kentin daha önce böylesine büyük, görkemli ve renkli bir eyleme tanık olmadığı yönündeydi.
Dünyanın farklı ülkelerinden gelen emek ve ekoloji örgütleri aynı yürüyüşte buluşmuştu.
Kore Metal İşçileri Sendikası ile Bangladeş Enerji İşçileri Sendikası pankartları yan yana, üyeleri kol kola yürüyorlardı.
Ama yukarıda da söyledim. Bazı eylemlerin değerini olanlar değil, olmayanlar belirler.
Peki, “Yaşamı Savunuyoruz” yürüyüşünde ne yoktu?
COP'un sponsoru olan beşli çete yoktu örneğin.
Olamazdı da!
Çünkü yürüyüşün sloganı “Doğa sermaye değildir!” idi.
Hükümet, “devlet” de diyebiliriz, yoktu.
Beşli çetenin talan ettiği Antalya dağları, denizleri, ırmaklarının izinlerini verenler, talana onay veren, yol açanlar olamazdı orada.
Antalya'nın baronları Aydın Kanza Parkı'nı değil, COP31 alanını tercih etmişlerdi.
Çünkü başta beşli çete olmak üzere, doğa talanından elde edilen rantın kırıntılarını da onlar alıyorlar.
Tıpkı köpekbalıklarının sırtında yaşayan asalaklar gibi COP31 alanında konuşlanmışlardı.
Antalya'nın kamu çalışanları oradaydı ama yetkilileri de COP31'i tercih etmişlerdi.
Bu kamu çalışanlarının içine siyasileri de dahil edin.
Aydın Kanza'da toplanan on binleri değil, COP31 alanındaki üç beş yüz sermayeyi tercih etmişlerdi.
Aynı siyasiler, yarın “Yaşamı Savunuyoruz” diyen on binlerden oy isteyecekler.
Özetle, gücünü sermayeden alanlar, istisnasız COP31'de, halktan alanlar ise “Yaşamı Savunuyoruz” yürüyüşünde yer almışlardı.
Aslında çok bilindik, çok beklendik bir tablo bu.
Yine emek-sermaye çelişkisiyle karşı karşıyayız ve herkes kendisine yakışanı yaptı.
Ama bir nokta var ki görmezden gelemeyiz.
Yürüyüşte olmayanlardan biri de kendisini geleceğin iktidarı olarak gören Yeni Parti'ydi.
Yeni Parti'nin aynı gün yapılan 1. Büyük Kurultayı elbette geçerli bir mazeret.
Ancak burada üzerinde durulması gereken önemli bir ayrıntı var.
Yeni Parti, Antalya'daki üye sayısını 27 bin olarak açıkladı.
Bu 27 bin üyenin tamamı Ankara'ya Büyük Kurultay'a gitmedi ya!
Yeni Parti'nin çiçeği burnunda il yönetimi, bir başkan yardımcısını görevlendirebilir, en azından merkez ilçeleri harekete geçirebilirdi.
Partinin bayrakları, pankartları ve flamalarıyla yürüyüşte yer almasını sağlayabilirdi.
Önemli olan da bu zaten.
Kasıtlı ve bile isteye bir katılım sağlanmaması durumu olmadığını biliyorum.
Kurultay olmasaydı Yeni Parti de o gün orada olacaktı.
Ancak başarı detaylarda gizlidir.
Ve anlaşılan o ki kurultay telaşı içerisinde bu detay atlanmıştı.
Oysa iktidara aday olmak yalnızca büyük kurultaylar düzenlemek, salonları doldurmak, kürsülerden iktidar mesajları vermek değildir.
İktidar iddiası, halkın nerede ve ne için mücadele ettiğini görmek, o mücadelenin yanında durabilmekle de sınanır.
Üstelik bunu yapabilmek için her zaman genel başkana, milletvekiline ya da kalabalık bir parti heyetine ihtiyaç yoktur.
Bazen bir il yöneticisinin orada bulunması bile yeterlidir.
Çünkü mesele yalnızca bir yürüyüşe katılmak değil, o yürüyüşün temsil ettiği siyasal ve toplumsal mücadeleyle nasıl bir ilişki kurduğunuzdur.
Yeni Parti'nin yokluğunu bir siyasal tercih olarak değerlendirmiyorum.
Ama bu yokluğun siyasal bir anlam taşıdığını da görmezden gelemiyorum.
Hele ki söz konusu olan, kendisini geleceğin iktidarı olarak tanımlayan bir partiyse!
İktidar iddiası yalnızca kurultay salonlarında değil, halkın mücadele ettiği meydanlarda da sınanır.
Ve bazen insanın aklına şu cümle gelir:
“Bazen nerede olduğunuz değil, nerede olmadığınız anlamlı oluyor!”