Dünyanın gözü Antalya'da.
Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı, yani COP31 başlıyor.
Dünyanın dört bir yanından devlet başkanları, bakanlar, bilim insanları ve şirket temsilcileri Antalya'ya geliyor.
Konuşacakları konu belli: İklim krizi ve dünyanın geleceği!
Peki, dünyayı kim kurtaracak?
Ormanları, dereleri, dağları, kıyıları birer yatırım alanı olarak görenler!
Yanlış okumadınız.
Doğayı sermayenin sınırsız kullanımına açan ekonomik düzen, şimdi aynı doğayı kurtarmaya talip!
İnsan ister istemez soruyor:
Kuzuyu kurda emanet etmekten ne farkı var bunun?
Geçtiğimiz günlerde COP31'in ortakları ve destekçileri arasında yer alan şirketleri yazmıştım.
Cengiz Holding, Limak Holding, IC Holding, Rönesans Holding...
Kamuoyunda beşli çete olarak anılan sermaye gruplarından dördü.
Birisi uygulama ortağı, diğerleri iklim destekçisi!
Türkiye'de kamu ihaleleri, enerji yatırımları, madencilik faaliyetleri ve büyük altyapı projeleri üzerinden yıllardır tartışmaların odağında bulunan şirketler, şimdi iklim krizine karşı mücadelenin destekçileri arasında.
Elbette şirketlerin uluslararası bir konferansa katkı sunması tek başına suç değil.
Ancak mesele, kimin ne kadar para verdiği değil; o parayı kazanırken doğaya ne yaptığıdır!
Bir konferansa destek vermekle geçmişteki faaliyetlerin çevresel sonuçları ortadan kalkmaz.
Bir logonun yanına yeşil yaprak koymakla çevreci olunmaz.
İklim mücadelesi, şirketlerin itibarını temizleme operasyonuna dönüştürülemez!
İşin daha vahim tarafı var.
COP31'e yalnızca altı gün kala, 3 Kasım'da Resmî Gazete'de yayımlanan ilke kararlarıyla belirli doğal koruma alanlarında hidroelektrik ve rüzgâr enerji santrallerine izin verilmesinin önü açıldı.
Üstelik nitelikli doğal koruma alanlarındaki rüzgâr enerji santralleri için uygulanan 50 megavatlık kurulu güç sınırı da kaldırıldı.
İktidar bir yandan dünyanın karşısına çıkıp doğayı korumaktan söz ediyor, diğer yandan korunan alanlarda yeni yatırım olanakları yaratıyor.
Sonra da adına iklim kriziyle mücadele diyor.
Bunun adı iklim politikası mı, yoksa iklim krizinden yeni bir sermaye birikim alanı yaratmak mı?
Elbette fosil yakıtlardan vazgeçmek ve yenilenebilir enerjiye geçmek zorundayız.
Ama bir derenin ekosistemini bozarak, ormanları parçalayarak, köylünün yaşam alanını ortadan kaldırarak yapılan her yatırım, yalnızca yenilenebilir enerji ürettiği için çevreci sayılamaz.
Çünkü mesele sadece enerjinin nasıl üretildiği değil, kimin için ve hangi bedelle üretildiğidir.
İşte tam da bu nedenle iklim krizi sınıfsaldır.
Bir tarafta enerjiye, suya, toprağa ve ormanlara yatırım fırsatı olarak bakanlar, diğer tarafta yaşam alanlarını korumaya çalışanlar var.
Bir tarafta milyarlarca liralık yatırımların sahipleri, diğer tarafta o yatırımların çevresel ve toplumsal bedellerini ödeyenler.
Kazanç özelleştiriliyor, felaket toplumsallaştırılıyor!
Şimdi Antalya'da sürdürülebilirlik, yeşil dönüşüm, temiz enerji ve gelecek kuşaklara yaşanabilir bir dünya bırakmak üzerine nutuklar atılacak.
Peki, Akbelen'de yaşam alanlarını savunan köylüler?
İkizdere'de taş ocağına karşı çıkanlar?
Derelerine HES yapılmasına itiraz edenler?
Onların sözleri bu konferansın neresinde?
Çünkü iklim adaleti yalnızca karbon salımını azaltmak değildir.
Suyun, toprağın, ormanın ve yaşam hakkının kimlerin çıkarına göre yönetildiğini sorgulamaktır.
Bugün karşı karşıya bulunduğumuz ekolojik yıkım, yalnızca yanlış enerji tercihlerinin değil, sınırsız büyümeyi ve daha fazla kârı esas alan ekonomik düzenin de sonucudur.
Bu düzen için orman kereste, dere elektrik, dağ maden, kıyı turizm yatırımı, tarım toprağı ise imar potansiyelidir.
Doğanın kendisi değil, ekonomik değeri önemlidir!
Ve şimdi aynı düzen bize doğayı kurtaracağını söylüyor.
Vatandaşa daha az su tüketmesini, daha az elektrik kullanmasını, daha az otomobile binmesini söylemek kolay.
Peki, büyük yatırımların doğaya verdiği zararlar?
Peki, enerji ve madencilik politikaları?
Peki, kamu yararı yerine şirketlerin kârlılığını önceleyen tercihler?
Vatandaşın musluğundan damlayan suyu hesaplayıp, sermayenin önüne açılan dereleri görmezden gelemezsiniz!
Antalya bugün yalnızca uluslararası bir konferansa ev sahipliği yapmıyor.
Aynı zamanda çok temel bir sorunun yanıtının aranacağı yere dönüşüyor.
Dünyayı, onu bir kazanç alanına dönüştürenler mi kurtaracak; yoksa yaşanabilir bir dünya için mücadele edenler mi?
Çünkü mesele yalnızca iklim değil.
Mesele, nasıl bir dünyada ve kimin çıkarları doğrultusunda yaşayacağımız.
Ve unutmayalım:
Doğayı tüketerek büyüyen bir düzen, doğayı koruyarak var olmayı kendiliğinden seçmez.
Sponsoru beşli çete olanın yolu felaketten kurtulmaz!
