I
“Deniz çarşaf gibi” dediğimiz andaki dip akıntısı ya da “Yaprak kıpırdamıyor” dediğimizde göğün
doruklarındaki rüzgârın hızı, şiirin radarına/sonarına girer ancak. Bakılanda görülmeyen…
II
Hiç de özel bir şey yapmadan ya da yapmıyor görünmek, nasıl da parlatır ışığını harflerin.
Ah o tecahül ü arifane… Lâkin o sehl-i mümteni…
III
Diline çalışmak taşların
Harflerin işiydi hep
Lâkin söylese de onca dağı
Okuyamadığımız .
IV
“Kaotik dünya” ifadesiyle dünyaya ve kâinata ne denli haksızlık ettiğimizin farkında mıyız
acaba? Toplumlarda kaos yaratarak egemenlik peşinde koşanların dünyanın da kaotik bir
yapıdan oluştuğunu ileri sürerek kendilerini saklama çabası olmasın sakın “Kaos Teorisi”.
V
Bir harf kaç kez söyler kim bilir aynı şeyi
Ne o aynı harftir ne de o şey…
“Çaldımsa usta malı çaldım” der âşıklar. Heraklaitos’a saygıyla…
VI
“Bir fikri öldürmenin en iyi yolu, onu yanlış savunmaktır” der Darwin.
VII
Mitolojik metinlerin efsanevi söylemlerini saymazsak, sanat hep görünenle insanı ve doğayı
ifade etmeye çalışmıştır. Ne uzun bir yolculuktur bu. Ezcümle daha çok yolumuz var insana ve
onun bir parçası olduğu kâinata varmak için.
VIII
Kaçan kimdi, kovalayan kim? Ya kovalayan ki ah bilebilse bir kimden kaçtığını…
O döngü ki ah, yanıtı kendinde saklı sorular değilse neydi?
IX
Şarkı söylerken dans etmesi, kendine benzemesiydi harflerin. Düş-altı belgeselleri şüphesi,
saklı kâinatı yazının.
X
Sebep-sonuç ilişkisinde sebebi görmezden gelerek salt sonuçlar üzerinde patinaj çekmek,
kaçınılmaz olarak yanılgı ve yenilgiyi de beraberinde getirir. Türk aydınının en eski hastalığıdır
bu.
Meraklısı için ek:
Aynı anda kimileri gün ışığıyla buluşurken, kimileri için de akşam olmaktadır. Bu tümceyi
yazarken veya okurken siz, kaç can dünya yaşamına başlarken, kaç canlı veda etmektedir
hayata.
Katılımcı okur geleneğini sürdürmenin tam zamanıdır. Kendi örneklerinizi yazmasanız da
düşünün lütfen.
Katılımcı okurluk giderek genişleyen bir evrende zamanı yürürken yazıyı ve hayatlarımızı
zenginleştirmenin yordamıdır.
