I

Bakmakla görmenin farkı sanat, bilim ve felsefenin eşiğidir. Gündelik hayatın döngüsünde,

nehirde sürüklenir gibi akıp gideriz. Tutunacak dal aramamız bundandır hep. Sanatçı, bilim

insanı ve felsefeci bizim bakıp da önemsemediğimiz, baka baka kanıksadığımız olguları gözlem

yetisiyle sorgular, sebep-sonuç ilişkisi bağlamında irdeler ve onları yeniden kurgulayarak söyler

bize. Bunu yaparken de sonuçların okur tarafından görülebilmesi için etraflarındaki fazlalıkları

temizler. İşte bu aşama sanatın ne söylediğinden çok nasıl söylendiği boyuttur. Mermeri yontan

heykeltıraş taştaki fazlalığı alırken metindeki her imge/sözcük başat imgeyi göstermek için

kurgulanır yerli yerine.

“Mermere sıkışmış bir melek gördüm” der Michelangelo “ve onu özgürlüğüne kavuşturuncaya

dek oydum.”

II

Eski defterleri karıştırırken şiir notları bulan Nilüfer (Açılan Yıldız) ile konuştuk eskiden,

yeniden şiir üstüne kahve içerken.

Biri var ki o notların aldı götürdü beni “İstasyon” romanına Nilüfer’in.

“Sus da duyulur demiştim

Bu sır benimle gider, dedi mezara

İnanmadım vardım başına

Acınıyordu bir çocuk”

“Bu not” dedi Nilüfer, “1997 ama. İstasyon dediğim 2007 senesinde çıkan ikici romanım. Yeni

baskısı yapıldı yakınlarda.”

Bir şiir notu İstasyon adlı romanın fidelendiği vakitlerden biri olabilir, dedim, metinlerin birbirinin

içinden geçerek kurgulandığını da ekleyerek.

Gündelik hayatın kronolojisiyle kurgunun kronolojisi örtüşmez hiçbir zaman. Bu durum metni

zenginleştirirken derinleştiren etkenlerden de biridir.

III

Eski, yeni harflerini bütün dillerin, ölü dillerin hatta birkaç harfle söylemek. Bütün diller ne kelime

kâinatın, âlemlerin hatta.

IV

Biçim / şekil üzerinden baktığımızda ölümlü her şey. “Vardan yok olmaz” açısıyla bakınca ise

biçim değiştiren döngünün kesintisizliğine geliyorsunuz.

Zaman göstermek’çün şeyleri bize, boşluklar çiziyor etrafına. Şekil değiştirdiğinde şeyler

boşluğu da çiziyor yeniden. Doğanın diyalektiği.

Kahvaltıyı topladık masadan

Kalan iki zeytin çekirdeği

Kara gözleri ölmez ağacının

Ekmek kırıntılarıyla

V

Evin kalabalığını anlatamam, dedi Nilüfer

O romanı (Kuantik Yaşam) yazarken ki hâlimi

Biri salona geçti usulca

Yer açmak’çün

Sabah kahvesine gelen komşuya.

Bu olmalıydı okumak

Sessiz bir oyunun harflerini.