Gençlik yıllarımda tanıdım onu…
İyi bir eğitimciydi. İyi bir yaşam koçuydu. Ama belki de her şeyden önce, öğrencisinin, arkadaşının, yol arkadaşının hayatına dokunmayı bilen bir insandı.
Yıllar geçti, zaman aktı. İnsanlar değişti, hayatlar farklı yönlere savruldu. Ancak bazı insanlar vardır ki zaman onları eskitemez. Aradan ne kadar yıl geçerse geçsin, isimleri anıldığında yüzünüzde bir tebessüm, içinizde bir özlem belirir.
Emine öğretmen de işte böyle bir insandı.
Güler yüzlüydü. Devrimciydi. İyi bir Atatürkçüydü. Eğitimci kimliğini yalnızca sınıfın dört duvarı arasında bırakmayan, yaşamın her alanında taşıyan bir öğretmendi.
Sendikal örgütlenmenin, toplumsal dayanışmanın ve birlikte mücadele etmenin önemini bilenler için Emine öğretmenin adı her zaman ayrı bir yerde durdu. Çünkü o, öğretmenliği yalnızca ders anlatmak olarak görmedi. Öğretmenliğin aynı zamanda topluma karşı sorumluluk almak, haksızlık karşısında ses çıkarmak ve dayanışmayı büyütmek olduğunu biliyordu.
Yıllar geçti.
Ama değişmeyen tek şey Emine öğretmenin duruşuydu.
Bugün hâlâ aynı tavırla, aynı mücadele anlayışıyla yoluna devam ediyor. Elbette zaman onu da değiştirdi; hayatın yükleri, sorumluluklar, ekonomik sıkıntılar ve mesleğin giderek ağırlaşan koşulları herkes gibi onun hayatına da dokundu.
Ama bütün bunlara rağmen görevini aksatmadı.
Çünkü öğretmenlik bazen kendi derdini bir kenara bırakıp öğrencinin derdine ortak olabilmektir.
Emine öğretmen de bunu yaptı.
Bugün birçok eğitimcinin yaşadığı ekonomik sıkıntıları o da yaşadı. Ay sonunu getirmeye çalıştı. Geçim derdini düşündü. Mesleğin giderek ağırlaşan yükünü omuzladı. Ancak bütün bu sorunları öğrencilerinin önüne koymadı.
İyi bir eğitimci edasıyla görevini tamamladı.
Ve sonunda emekli oldu.
Fakat bir öğretmenin emekli olması, onun eğitimcilikten emekli olduğu anlamına gelir mi?
Bence gelmez.
Çünkü gerçek eğitimcilik bir meslekten çok daha fazlasıdır. İnsan yetiştirme sorumluluğudur. Topluma karşı duyulan bir görevdir. Ve bazı öğretmenler vardır ki okuldan ayrıldıkları gün değil, hayatımızdan çıktıkları gün eksilirler.
Emine öğretmen de onlardan biri.
Bugün eğitim sistemi üzerine konuşurken çoğu zaman sorunun kaynağını yalnızca siyasette arıyoruz.
Elbette eğitim politikaları, siyasi tercihler ve yanlış uygulamalar eğitim sisteminin geldiği noktada önemli bir yere sahip. Ancak meselenin bir başka boyutunu da görmemiz gerekiyor:
Ay sonunu ekonomik sıkıntılar içinde getirmeye çalışan bir öğretmenden, yalnızca öğrencisinin geleceğini düşünmesini bekleyebilir miyiz?
Kirasını, faturasını, mutfak masrafını düşünen; geçim sıkıntısıyla boğuşan; emeğinin karşılığını alamadığını hisseden bir eğitimcinin psikolojik olarak ne kadar güçlü kalabileceğini hiç düşündük mü?
Öğretmen, sınıfa girdiğinde yalnızca ders anlatmıyor.
Kendi hayatını da kapının dışında bırakmaya çalışıyor.
Ancak hayat, sınıf kapısının dışında kalmıyor.
Ekonomik sıkıntılar, gelecek kaygısı, çalışma koşulları, itibarsızlaştırılma hissi ve artan sorumluluklar öğretmenin omuzlarında birikiyor. Sonra biz dönüp eğitimde neden kalite düştü diye soruyoruz.
Oysa eğitim sisteminin en önemli unsuru insandır.
Ve öğretmenin kendisi iyi durumda değilse, eğitim sisteminin iyi olması da kolay değildir.
Bir öğretmenin öğrencisine umut verebilmesi için önce kendisinin umutsuzluğa teslim olmaması gerekir.
Bir öğretmenin çocuklara gelecek anlatabilmesi için kendi geleceği konusunda kaygı yaşamaması gerekir.
Bir öğretmenin topluma güven aşılayabilmesi için emeğinin, mesleğinin ve onurunun değer gördüğünü hissetmesi gerekir.
Bu nedenle eğitim sorununu yalnızca müfredat değişiklikleriyle, sınav sistemleriyle ya da siyasi tartışmalarla açıklamak eksik kalır.
Eğitimcinin yaşam koşullarını konuşmadan eğitim sistemini konuşamayız.
Emine öğretmenin hikâyesi aslında binlerce öğretmenin hikâyesidir.
Mesleğine inanan, öğrencisini önemseyen, ülkesinin geleceğine kafa yoran ama kendi hayatını sürdürmekte zorlanan binlerce eğitimcinin hikâyesi…
Bütün zorluklara rağmen sınıfa giren, öğrencisinin karşısına güler yüzle çıkan, kendi sorunlarını bir süreliğine unutup çocukların geleceğine ışık tutmaya çalışan öğretmenlerin hikâyesi…
Emine öğretmen bugün emekli.
Ama onun temsil ettiği öğretmenlik anlayışı emekli olmadı.
Dayanışma hâlâ gerekli.
Örgütlenme hâlâ gerekli.
Toplumsal sorumluluk hâlâ gerekli.
Ve en önemlisi, eğitimin yalnızca bir meslek değil, toplumun geleceğini kurma mücadelesi olduğunu hatırlamak hâlâ gerekli.
Gençlik yıllarımda tanıdığım Emine öğretmeni bugün bir kez daha saygıyla anıyorum.
Yıllar geçti.
Zaman geçti.
Ama değişmeyen bir şey var:
İyi öğretmenlerin öğrencilerinin hayatında bıraktığı iz, emeklilikle silinmiyor.
Çünkü bazı öğretmenler ders anlatmaz sadece…
Hayata dair bir şeyler öğretir.
Ve yıllar sonra bile hatırlanırlar.
Emine öğretmen gibi…
